sobota, 31 stycznia 2015

Emanuel Schäfer cz. I

Esesman stojący po lewo to Schäfer. źródło: wikipedia.org
      Kim był Emanuel Schäfer i dlaczego to ważne? W monachijskim IFZ wygrzebałam niedawno plik z zeznaniami tego człowieka. Od razu przykuły moją uwagę i szybko wskoczyły na jedną z pierwszych pozycji, które należy przetłumaczyć.
     Zanim jednak do tych dokumentów przejdziemy postanowiłam napisać krótką notkę biograficzną Schäfera, żeby wiadomo było o kim jest mowa w odcinku kolejnym. Przyszedł na świat w 1900 roku, dokładnie 20 kwietnia w Hluczynie (obecnie na terenie Czech). Jego rodzina przeniosła się do Rybika, gdzie młody Schäfer uczęszczał do szkoły podstawowej. W 1918 roku został wysłany na front, ale ze względu na dogorywającą wojnę nie wykazał się aktywnością. W 1919 roku, po dołączeniu do jednego z Freikorpsów, zajmował się patrolowaniem pogranicza ze względu na powstania śląskie. W 1920 roku zaczął studiować prawo (podobnie jak wielu innych późniejszych oficerów SD) we Wrocławiu. W czasie studiów został skierowany na Śląsk, gdzie brał udział w walkach z Polakami, konkretnie w bitwie pod Górą Świętej Anny w 1921 roku. Starcie to nie przyniosło ostatecznego rozstrzygnięcia. W 1925 roku został doktorem prawa. Nadal brał aktywny udział w działalności różnych skrajnie prawicowych organizacji. W 1926 roku znalazł pracę jako inspektor w berlińskim instytucie policji. W 1928 roku powrócił do Wrocławia.
      Od 1931 wspierał aktywnie NSDAP, choć do partii dołączył dopiero w roku 1937. W 1933 roku wstąpił do SA i w tym samym roku dołączył także do SD, choć nie był jeszcze oficjalnym członkiem SS. W kolejnym roku pracował w Opolu jako kierownik placówki gestapo. W 1936 roku widząc, że z przetrzebionym SA nie zajdzie za daleko, został członkiem SS. Podobnie jak wielu innych esesmanów w tym samym roku wystąpił z kościoła i podobnie jak Heydrich w rubryczkę wyznanie wpisał sobie gottgläubig, czyli wierzący w Boga, ale niepotrzebujący zorganizowanej religii. Pracował nadal w Opolu, gdzie w 1939 roku dołączył do Einsatzgruppe II, dowodził około 300 ludźmi. Odpowiedzialny był, między innymi, za rozstrzelanie 180 cywili w Częstochowie. 21 września brał udział w spotkaniu, które zorganizował Heydrich. Dotyczyło ono losu Polaków i Żydów. Zadecydowano wówczas także o wywózkach Żydów i Romów do Polski. W styczniu 1942 roku Schäfer został skierowany przez Heydricha do Serbii. Odpowiedzialny był za walkę z serbskim ruchem oporu, a także liczne mordy na Żydach. Z jego rozkazów zagazowano od stycznia do maja 1942 roku ponad 7000 Żydów, w tym wiele kobiet i dzieci. Ofiary mordowane były w ciężarówkach. Schäfer wypierał się jednak zabójstwa Żydów, tłumacząc, że gdy pojawił się w Belgradzie, Żydów już w nim nie było. Po wojnie został skazany na 6 i pół roku więzienia. Po odbyciu kary pracował w Dusseldorfie. Zmarł w Kolonii w 1974 roku.

Źródła: informacje z IFZ i książka: Walter Manoschek, Serbien ist judenfrei, Oldenburg 1995

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz