środa, 29 kwietnia 2015

No dobrze, ale co to jest to SD?



Heydrich z naszywką SD na rękawie. Tak, ma okulary na nosie. Źródło: Die Deutsche Polizei 15 wrzesień 1937

    Wiele osób czuje się trochę zagubionymi na moim blogu, bo jak się okazało nie rozumieją one paru tajemniczych pojęć i skrótów. Postaram się więc wrócić do wiedzy podstawowej z zakresu Reinhard Heydrich i te wszystkie straszne, długie niemieckie nazwy, bądź enigmatyczne skróty wyjaśnić. Jak się okazuje stworzenie takiej łatwej i przyjemnej definicji jest trudniejsze niż pisanie o bardzo szczegółowych wydarzeniach, czy osobach.
      Zaczniemy od najprostszego, czyli SD.
      SD to skrót od Sicherheitsdienst – Służba Bezpieczeństwa. Pełna nazwa to Sicherheitsdienst des Reichchsfuehrer SS (pol. Służba bezpieczeństwa Reichsfuehrera SS – czyli Heinricha Himmlera, jakby ktoś nie wiedział). Organizacja ta powstała z Ic Dienst, o którym pisałam już w notkach o początkach kariery Heydricha w SS. Odpowiedzialna była za mnóstwo zbrodni, od Nocy długich Noży, przez zaangażowanie w Noc Kryształową i działania Einsatzgruppen, po administrację nad zagładą Żydów.
      Do zadań SD należało wykrywanie i neutralizacja „wrogów narodu”, bądź osób, które potencjalnie mogły owymi „wrogami” się stać. Cała owa służba wykwitła jak bluszcz, który oplótł całą Rzeszę. Początkowo całość dokumentacji mieściła się w pudełkach po cygarach Heydricha, z czasem jednak udało mu się stworzyć sieć agentów w całych Niemczech i poza ich granicami. 
     W roku 1936 miał miejsce oficjalny podział służb policyjnych na Ordnungspolizei (policję porządkową) Kurta Daluege i Sicherheitspolizei (policja bezpieczeństwa, w skrócie Sipo) Heydricha.  Sicherheitspolizei  to jednak nie to samo co Sicherheitsdienst. Sicherheitspolizei składała się z Kripo (policji kryminalnej) i Gestapo (tajnej policji państwowej). To Sipo było organem wykonawczym. SD zajmowała się w głównej mierze działaniami wywiadowczymi, choć nie tylko przez co w 1937 roku nastąpił podział obowiązków z Gestapo. I tak SD miało zajmować się: nauką, sztuką, Żydami, pacyfistami, kościołami sprawami państwowymi, zagranicznymi, administracyjnymi i konstytucyjnymi, a także masonerią. Gestapo zaś przypadło ściganie marksistów, zdrajców i emigrantów.
       Kolejne tarcia, jeśli chodzi o podział kompetencji, wystąpiły z Abwehrą, kierowaną przez Wilhelma Canarisa. Musiał on jednak coraz bardziej ustępować Heydrichowi oddając mu większe pole do popisu na arenie międzynarodowej.
       W 1939 roku SD została wcielona do RSHA, którym zajmiemy się innym razem.
SD od 1941 podzielona była na Inland SD (sprawy wewnętrzne) i Ausland SD (sprawy międzynarodowe)
       Inland SD składało się z 5 departamentów:
A- prawo,
B- sprawy etniczne i rasowe,
C – sprawy kulturalne i religijne,
D- przemysł i handel,
E- wyższe sfery
       Ausland SD miało jeden departament więcej:
A- Organizacja i administracja,
B- wywiad zachodni,
C- wywiad w Japonii i Związku Sowieckim,
D – wywiad w Ameryce,
E- wywiad w Europie Wschodniej,
F- techniczny.

Źródła:
R. Gerwarth, Kat Hitlera
S. Aronson, Reinhard Heydrich und die Frühgeschichte von Gestapo und SD
M. Williams, Heydrich: The biography vol. I

2 komentarze:

  1. Dobry tytuł ;) Jakaś sytuacja konkretnie była powodem tego systematyzującego wpisu czy czytelnicy pytają mejlowo?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. to byl wlasciwie ciag sytuacji, kiedy rozmawiajac z ludzmi, ktorzy interesowali sie nawet heydrichem i okazywalo sie, ze nie wiedza co za tym sd sie kryje i notorycznie mylili to z gestapo albo w skrajnym przypadku z abwehra xd

      Usuń