piątek, 12 czerwca 2015

Udo von Woyrsch



źródło: wikipedia.org
Udo von Woyrsch przyszedł na świat 24 lipca 1895 roku w Zwanowicach. Wywodził się ze średnio zamożnego arystokratycznego rodu wywodzącego się z Czech. Protoplasci rodziny zamieszkiwali w XVI wieku Opawę. Jednym z wujków Udo był Remus von Woyrsch (ten urodził się na terenie dzisiejszych Pilczyc- dzielnicy Wrocławia). Rzeźba przedstawiająca Remusa znajdowała się w Głubczycach w ratuszu. Ukazywała go jako rycerza w zbroi, zaginęła ona po 1945 roku. Ale dość tego wstępu, wynika on z mojego fizia na punkcie Dolnego Śląska.
          Udo podobnie jak wujek został oficerem. Do wojska wstąpił w 1914 roku, brał udział w walkach podczas pierwszej wojny światowej. Dorobił się krzyża żelaznego pierwszej klasy. Po przegranej Niemiec był rozgoryczony i nie mogąc znaleźć dla siebie odpowiedniej pracy wstępował do prawicowych organizacji paramilitarnych. W połowie lat 20 ożenił się z Marią Ewą Eichborn. Mieli jedną córkę. Von Woyrsch wstąpił do NSDAP i dołączył do SS. Himmler powierzył mu organizację struktur czarnej gwardii na Śląsku. Kariera Von Woyrscha nabrała rozpędu, wraz z nią pojawił się kryzys małżeński. W 1933 roku, kiedy Woyrsch został wybrany do Reichstagu, miał również miejsce jego rozwód. Von Woyrsch zamieszany był Noc Długich Noży. Do jego zadań należało organizowanie egzekucji na Śląsku. Przy okazji zlecił zamordowanie jego rywala, Emila Sembacha, wkrótce okazało się, że von Woyrsch rozpoczął prywatną vendettę pozbywając się swoich konkurentów. Uniknął konsekwencji za swoje czyny, jako, że był bliskim znajomym Himmlera i Heydricha. W 1935 roku Udo von Woyrsch awansował na Obergruppenfuehrera. We wrześniu 1939 roku stanął na czele jednego z Einsatzgruppe. Do jego zadań należało eksterminowanie Polaków i Żydów na Śląsku. Okrucieństwo jego oddziału zaszokowało oficerów Wehrmachtu, którzy skarżyli się swoim przełożonym. Od kwietnia 1940 roku aż do 1944 Udo von Woyrsch pełnił funkcję Wyższego Dowódcy SS i Policji. W 1945 roku trafił do brytyjskiej niewoli. Za zbrodnie wojenne osądzony został na 20 lat więzienia, jednak już w 1952 roku został zwolniony. Ponownie sądzono go w 1957 roku za samowolę podczas Nocy Długich Noży. Na wolność ponownie wyszedł w 1960 roku i zmarł w 1983 roku.


Źródła:

M.Wildt, Generation des Unbedingten. Das Führungskorps des Reichssicherheitshauptamtes, Hamburg 2002
Ł. Gładysiak, Zabijajcie wszystkich, Warszawa 2012

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz